Szczaw wielki: Jak uzyskać zbiory pełne kwasowości

Szczaw wielki kocha słoneczne miejsca i dobrze radzi sobie nawet w półcieniu. Jeśli podarujesz mu pełne słońce, będzie mógł w pełni rozwinąć swoją energię. Ponieważ roślina rośnie w rozecie i osiąga wysokość 60 cm, powinieneś zostawić jej wystarczająco dużo miejsca, aby nikogo nie zacieniała. Nie musisz koniecznie rezerwować dla niego całej grządki. Jeśli użyjesz bardzo głębokiej donicy, będzie się w niej dobrze czuł, ponieważ jego korzenie mocno wrastają w ziemię. Ponieważ szczaw to roślina wieloletnia, pozostaje na swoim miejscu na stałe i nie wyrywa się po prostu z podłoża. Oszczędzisz więc co roku uciążliwego wysiewania lub sadzenia roślin, jeśli raz dasz mu dobre stanowisko. Jeśli gleba jest luźna i głęboka, roślina może bez przeszkód wypuszczać korzenie w dół. W przeciwnym razie będzie zachowywać się w twoim ogrodzie raczej jak niecierpliwy gość, który stale szuka więcej miejsca.

szczaw wielki bardzo dobrze radzi sobie przy średnim zapotrzebowaniu na wodę i umiarkowanej ilości składników odżywczych. Jeśli wiosną wymieszasz kompost z ziemią, idealnie zapewnisz mu start. Jest to roślina o średnich wymaganiach pokarmowych, co oznacza, że pobiera składniki z gleby, ale nie wymaga nadmiernych ilości nawozu. Jeśli planujesz długą uprawę, możesz raz pomóc mu gnojówką z pokrzywy. Roślina nie potrzebuje tego wsparcia stale jak zachłanny gość przy bufecie, lecz woli subtelną uwagę. Jeśli będziesz go zbyt mocno karmić, urośnie wprawdzie duży, ale może stracić smak.

Najlepiej zbieraj szczaw między kwietniem a październikiem, przy czym idealny czas na liście przypada na czerwiec. Jeśli już od maja będziesz cieszyć się jej pierwszymi młodymi liśćmi, czeka Cię wczesne zbiory. Główny zbiór trwa następnie od lipca do września. Rozpoznasz idealny moment po wielkości i liczbie liści: liść jest Gotowe do zbioru, gdy ma około dziesięciu centymetrów długości, a roślina posiada już co najmniej pięć silnych liści. Jeśli będziesz zbierać liście od czerwca, dopóki są ciemnozielone, będą Ci smakować wspaniale. Gdy jednak roślina zacznie kwitnąć, aromat stanie się nieprzyjemny. Jeśli przytniesz ją przed kwitnieniem, zapobiegniesz gorzkości liści. Pod koniec czerwca zmienia się tekstura, ponieważ liść staje się wtedy twardy i wyraźnie bardziej kwaśny. Przy odpowiedniej pielęgnacji zbierzesz około 150 g plonów z każdej rośliny. Jeśli po prostu zostawisz czerwonawe liście, skorzystasz ze szczególnej zawartości kwasu w nich zawartej. To niemal tak, jakby roślina wkładała całą swoją energię w małą, kwaśną bombę.

Großer Sauerampfer przeżyje mróz jako roślina zimująca w grządka bez problemów. Jeśli temperatura spadnie do -20 °C, Twoja roślina osiągnie swoją bezpieczną granicę uprawy w gruncie. Możesz więc zupełnie spokojnie zostawić ją na zewnątrz. Jeśli trzymasz ją pod folią lub w tunelu, ta granica przesuwa się do -21 °C. Szklarnia lub osłona z agrowłókniny zapewni roślinie nawet więcej bezpieczeństwa przy temperaturach do -23 °C. Oszczędzisz sobie męczącego wykopania jesienią, jeśli po prostu zostawisz ją w grządka. Gdy zimno stanie się ekstremalne, szczaw po prostu prześpi sobie kilka rund głęboko i mocno. To prawdziwy mrozoodporny twardziel, który nie podda się przy pierwszym powiewie wiatru.

Najlepiej rozmnażasz szczaw wielki poprzez silny kłąb wiosną. Jeśli podzielisz części kłącza wiosną i posadzisz je ponownie, otrzymasz nową roślinę. Oszczędzasz ten krok, wybierając podział, ponieważ rozmnażanie z nasion zaczyna się od bardzo długiej drogi na parapecie. Jeśli jednak pozwolisz szczawowi wysiać się, roślina wkrótce pojawi się w całym ogrodzie. Gdy wysiewa, jego korzeń działa jak kotwica, która sięga do półtora metra głęboko w ziemię i niemal nie daje się wyciągnąć. Jeśli pozwolisz na wytwarzanie nasion, doprowadzisz do niekontrolowanego rozprzestrzeniania się rośliny. Zdolność kiełkowania nasion przy dobrym przechowywaniu wynosi 4 lata. Jeśli użyjesz nasion, wskaźnik kiełkowania wynosi 75 %.

Szczaw wielki smakuje świeżo i kwaśno, jak liść z odrobiną soku z cytryny. Jeśli użyjesz go w kuchni, skorzystasz z jego wyrazistego aromatu. We Frankfurcie należy on do siedmiu obowiązkowych ziół zielonego sosu. Możesz go podawać jako duszony szpinak do ryby lub omletu. Podobno smakuje najintensywniej, gdy dusisz go w maśle i przecierasz na gładką masę. Ponieważ roślina ta zawiera kwas szczawiowy, powinieneś spożywać ją z umiarem.

Przechowujesz świeżą kwasowość swojego dużego szczawiu w zimie w postaci zamrożonych kostek lodu wodnego na swoim talerzu. Jeśli po prostu położysz ostatnie liście suche w zamrażarce, wyjmiesz stamtąd zimą jedynie siano. Pełny smak uzyskasz tylko wtedy, gdy zamrozisz posiekane liście w wodzie. Wtedy sześć miesięcy później nadal będziesz czuć ich świeżą kwasowość. Jeśli wybierzesz tę metodę, po pół roku będziesz mieć prawdziwe lato w zimie zamiast zwykłego wspomnienia siana na talerzu.

Pełnię mocy, jaką daje szczaw, poczujesz tylko wtedy, gdy przetworzysz go na świeżo i w porę usuniesz jego łodygi kwiatowe. Świeża kwasowość znajduje się bowiem w soku komórkowym rośliny. Jeśli wysuszysz lub zamrozisz liść, straci on właśnie ten smak oraz dodatkowo swoją strukturę. Musisz wyłamywać łodygi kwiatowe, gdy tylko się pojawią, ponieważ jeśli pozwolisz szczawowi zakwitnąć, bylina nie wypuści już świeżych, łagodnych liści. Roślina ta zawiera w swoich liściach także sporą porcję kwasu szczawiowego, co przypomina laboratorium chemiczne, ale jest całkowicie nieszkodliwe. Jeśli zjesz sto gramów liści, dostarczysz sobie około pięciuset miligramów tego kwasu, który znajduje się również w rabarbarze. Już Egipcjanie, Grecy i Rzymianie wykorzystywali szczaw podczas swoich uczt przeciwko nadmiarowi tłustych potraw. Był dla nich jak espresso po obfitym posiłku, tylko w wersji zielonej. Jako bylina Twój szczaw co wiosnę sam wypuszcza nowe pędy z kłącza. To jednak nie trwa wiecznie: gdy roślina będzie rosła przez cztery lata, będziesz musiał wysiać ją ponownie.