herfstrap succesvol kweken

De herfstrap heeft een zonnige plek in je tuin nodig, zodat hij zijn volle pracht kan laten zien. Als je hem direct zonlicht geeft, houdt hij van het licht en spruit hij krachtig uit. Zonder deze vele zonuren blijft het eerder een schaduwrijk geheim dan een stralend hoogtepunt. Omdat hij een rozet vormt, blijft hij met een eindhoogte van 25 cm vrij compact bij de grond. Als je de plek voor hem plant, hoef je niet op een enorm struikgewas te rekenen, maar kun je hem prachtig als lage begeleider inzetten. Zijn middeldiepe wortelstelsel vereist een losse bodem die hem genoeg ruimte geeft om te groeien. Als de aarde te vast en compact is, vindt zijn wortel geen houvast en zul je weinig plezier aan hem hebben. Zorg je voor een goede locatie met voldoende licht en losse grond, dan zal hij een kleurrijk hoogtepunt in je tuin zijn.

De herfstrap komt heel goed uit de voeten met een gemiddelde watervraag en een matige hoeveelheid voedingsstoffen. Als je in het voorjaar eenmalig een gift compost vóór het zaaien inwerkt, is haar honger gestild. Ze heeft namelijk geen dure meststof nodig, want als middelmatige eter trekt ze alleen het noodzakelijke uit de bodem. Als het gewas over een lange periode loopt, kun je haar eenmaal bijbemesten met brandnetelgier. Je bespaart jezelf de moeite van grote hoeveelheden additieven als je haar deze ene compost-start gunt. De plant is wat betreft voeding bijna al een kleine spaarder in het bed.

Je herkent de rijpheid van de herfstrap aan een gladde, goudgele schil en een diameter van vijf tot acht centimeter. Wanneer de knol deze grootte heeft bereikt, is hij klaar voor jou. De schil voelt daarbij glad aan en het vruchtvlees in het binnenste is stevig en elastisch. Je oogst vóór sterke vorst, zodat je rabiën niet wegsmelten. Als je voorzichtig te werk gaat, blijft je oogst onbeschadigd. Maak eerst de aarde los met een kruiwagen/tuingereedschap (Grabgabel), trek dan de herfstrap eruit en verwijder direct de bladeren. Je kunt al vanaf half september de eerste rabiën oogsten, terwijl de hoofdoogst in oktober en november valt. Het eigenlijke oogstvenster ligt tussen november en december. Als je nu start, profiteer je van een oogstduur van één maand. De plant heeft in totaal een teeltduur van vier maanden van de zaai tot het einde van de oogst. Je krijgt per individuele plant een gemiddelde opbrengst van 100 g. Na drie maanden vanaf de dag dat de plant in het bed staat, begint je eerste oogst. De herfstrap is bij de eerste actie nog lang niet aan het einde van zijn krachten.

De herfstrap heeft bescherming nodig als de temperaturen onder -9 °C dalen, omdat hij in de volle grond bij deze grens tegen zijn veilige teeltgrens aanloopt. Als je de plant onder folie of in een tunnel houdt, beschermt deze isolerende laag je tegen de kou en maakt het je een veiligere oogst tot -10 °C mogelijk. Je bereikt zelfs een beschermingswaarde van -12 °C als je hem in de kas of onder vlies onderbrengt. Zodra de wortels vastzitten in de bevroren grond, vergeeft de plant bijna geen vorst meer. Je zou daarom alle knollen uit de aarde moeten halen voordat er een strenge vorst invalt. De herfstrap is weliswaar taai, maar hij speelt niet graag in diepe slaap bij minustemperaturen.

De herfstrap mag pas na een vijfjarige teeltpauze weer op dezelfde plek, mits je de teeltpauze van de gehele plantenfamilie naleeft. Als je deze periode korter maakt, riskeer je problemen in de bodem, omdat de herfstrap als kruisbloemigen tot zijn verwanten behoort. Je moet in deze jaren ook andere kruisbloemigen zoals bijvoorbeeld kool op die plek strikt vermijden. Als je dit strikt opvolgt, heb je voor een doorlopende teelt zes afzonderlijke deelvlakken in je tuin nodig. De herfstrap is een middelmatige voeder en onttrekt een gemiddelde hoeveelheid voedingsstoffen aan de aarde. Je bespaart jezelf moeizame nabewerking van de bodem als je de teeltgebieden ruim plant. Als je de plek voor vijf jaar roteert, geef je de bodem de nodige rust voor de volgende kruisbloemigen-ronde.

Je wint het zaad van de herfstrap door een gezonde plant te laten overwinteren en deze in het volgende jaar tot volle bloei te brengen. De plant heeft voor dit proces twee jaar van zijn leven nodig. Als je de rijpe zaden na de bloei oogst, verzeker je jezelf van de volgende generatie. Je krijgt daarbij een kiempercentage van 85 %. Dat betekent dat bijna al je gezaaide korrels ook echt als kleine groene zaailingen uit de aarde schieten. Als je het zaad goed bewaart, blijft het tot wel 5 jaar kiemfähig. Je hebt dus een behoorlijke tijdbuffer voordat de zaden hun zin in groeien verliezen. De plant is tijdens het wachten vrij geduldig, maar laat zich niet opjagen, aangezien ze pas in het tweede jaar klaar is voor haar grote optreden.

De herfstrap smaakt mild-zoet met een nootachtige toets. Als je haar rauw geraspt door een sla mengt, gebruik je haar zachte zoetheid optimaal. Je kunt haar ook in stoofpotjes doen, aangezien ze daar gekookt een aangename aanvulling is. Als je de plant fermenteert, ontstaat daaruit de zuurwortel. De bladeren zijn eveneens eetbaar en belanden als rucola in de kookpan. Omdat de herfstrap winterhard is, kun je rekenen op een lange houdbaarheid. Plagen laten haar meestal links liggen, wat je veel werk bespaart.

Je bewaart je herfstrap het beste in een kist met vochtig zand op een koele plek in de kelder. Als je de rüben zo bereidt, kun je ze tot in april eten, wat een houdbaarheid van zes maanden betekent. In de koelkast blijft de plant daarentegen slechts vier weken goed. Je verliest dus waardevolle tijd en oogst als je alleen op de koelbox vertrouwt. Als je de rüben nu uit de grond haalt en ze goed bewaart, dan eet je de hele winter door rüben uit je eigen tuin. De kist met het vochtige zand is voor de plant als een gezellig bed dat haar tot in het voorjaar laat slapen.

Het grootste gevaar voor je herfstrap is de knolmeeldziekte in de bodem. Als de ziekteverwekker daar eenmaal zit, kan hij tot twintig jaar lang overleven. Je moet dus extreem voorzichtig zijn, want als je besmette grond gebruikt, riskeer je de ondergang van je plant. De knolmeeldziekte wacht geduldig in de aarde op haar volgende kans. In Zwitserland gebruiken kinderen de knol al sinds de negentiende eeuw als lichtgevende kunstwerken en snijden ze uit zoals pompoen. Als je deze traditie wilt nabootsen, is dat in feite Halloween op Zwitserse wijze met een knol in plaats van een pompoen. In het Standaardduits wordt dit gebruik Rübenlicht genoemd. De kinderen lopen dan met deze lichten door de straten.