De suikerwortel succesvol kweken

De suikerwortel heeft een zonnige plek in je tuin nodig en een diepe, losse bodem. Als de zon haar dagelijks vele uren schenkt, ontwikkelt ze de nodige energie voor haar bossige groei. Je krijgt een krachtige plant met een uiteindelijke hoogte van 100 cm als je haar deze lichte locatie biedt. Omdat de wortels zeer diep in de aarde groeien, moet je de bodem bijzonder los voorbereiden. Als de ondergrond te vast of steinig is, dan raakt de wortel verstrikt bij de poging om haar weg naar beneden te vinden. Je bespaart jezelf moeizame oogstpogingen en krijgt een rechte, sappige wortel als je haar het nodige volume onder het oppervlak laat. De plant groeit als een kleine struik in de hoogte en schaduwt daarbij alles af wat direct naast haar op de grond loert.

Je zet de suikerwortel het beste als kant-en-klare jongplant in de grond. Als je in plaats daarvan met zaadjes begint, moet je al in februari binnen beginnen, omdat het kiemen tot 35 dagen kan duren. Een kort bad van de zaadjes in lauw water voor het zaaien versnelt dit proces aanzienlijk. Plant de jongplanten tussen april en mei uit. Als de bodemtemperatuur tussen de 8 en 20 °C ligt, komt je geplante plant betrouwbaar uit. Na het planten duurt het 14 tot 28 dagen voordat de eerste uitloop zichtbaar is. Houd in de rij een afstand van 30 cm aan. Tussen de rijen laat je 40 cm ruimte. Als je deze ruimte respecteert, krijgt de wortel genoeg ruimte voor haar grote voornemen.

De suikerwortel heeft veel water en zeer veel voedingsstoffen nodig voor haar Groei. Als je haar terugkerend met veel rijpe compost voorziet, krijgt ze de energie die ze als zware voeder nodig heeft. Je bemest elke paar weken met stikstof, bijvoorbeeld met brandnetelgier, zodat de Groei ordentelijk op gang komt. Als de bodem constant vochtig blijft, voorkom je dat de plant door dorst het plezier in het groeien verliest. De suikerwortel is een ware voedingsstoffen-stofzuiger die de bodem regelrecht leegtrekt. Als je haar deze toevoer niet levert, wordt ze eerder tot versiering dan tot een voedzame wortel.

De suikerwortel is rijp zodra het blad bovenop afsterft. Als je dit moment afwacht, haal je van oktober tot december de eerste wortels uit de aarde. Wie te vroeg oogst, haalt een taart te vroeg uit de oven. De plant heeft tijd nodig voor de zoetheid, want pas als de suikervorming in de wortel is voltooid, smaakt hij echt goed. Als er vorst over het bed trekt, maakt dit de wortels zelfs nog zoeter. Je kunt van oktober tot december oogsten en daarbij ongeveer 150 g per plant verkrijgen. Als je alleen afbreekt wat je op dat moment nodig hebt, haal je de hele winter door verse wortels uit de tuin. De oogstduur bedraagt één maand. Na een kweekduur van in totaal 7 maanden is de tijd van de eerste oogst bereikt, waarbij het uitplanten pas zes maanden voor dit startpunt ligt. Als je de plant in de winter niet volledig verwijdert, spruit hij in het voorjaar gewoon weer uit.

De suikerwortel is volledig winterhard en wacht gewoon in de aarde op je wanneer de temperaturen dalen. Als je hem in de winter niet volledig uitgraaft, blijft hij als overwinteringsgewas veilig staan in het bed. Je oogst een rijpe wortel als je hem pas in het voorjaar haalt, in plaats van hem nu al te verwijderen. De plant kan buiten temperaturen tot -18 °C weerstaan. Als je hem onder folie of in een tunnel kweekt, beschermt dat je tegen iets extremere kou tot -19 °C. Onder vlies of in een kas overleeft de suikerwortel zelfs vorstschade tot -21 °C. Een draadkorf om de plant voorkomt dat hij bevriest wanneer de bodem hard wordt. Als je daarnaast muizenvallen in de tuin plaatst, voorkom je dat knaagdieren je wortels als winterse tussendoortje gebruiken. De suikerwortel is een geduldige gast in jouw bed, zolang je hem zijn plek laat.

Je moet de suikerwortel een teeltpauze van drie jaar op dezelfde plek gunnen. Als je de plant te vroeg weer op dezelfde locatie zet, riskeer je oogstverlies door eenzijdige uitputting van de bodem of plagen. De suikerwortel behoort tot de familie van de schermbloemigen en is een zware voeder, wat betekent dat ze de bodem met hun honger naar voedingsstoffen flink leegtrekt. Als je deze hoge behoefte negeert, blijft je bodem voor de volgende generatie leeggeveegd als een vers gedweepte dansvloer. Je oogst dan alleen nog kleine, krachtloze wortels in plaats van zoete pracht. Om een doorlopende teelt zonder deze pauzes mogelijk te maken, plan je het beste met vier afzonderlijke deelvlakken in je tuin. Als je je bedden zo verdeelt, kun je de familie van de schermbloemigen in rotatie door de tuin laten wandelen, zonder dat een locatie zich constant hoeft te regenereren. Ik dacht vroeger dat je gewoon na één teeltseizoen verder kon gaan, maar de bodem vergeeft dit egoïsme niet.

Je vermeerdt de suikerwortel niet via zaad, maar door het delen van de wortelstok. Als je in de herfst of het voorjaar een stevig deel van de wortelstok afsnijdt en dit opnieuw plant, verzeker je jezelf van de meest betrouwbare vermeerdering. Eén enkele plant levert je tien tot vijftien witte wortels als opbrengst op. Wanneer deze delen weer in de aarde terechtkomen, groeien ze gewoon verder, alsof ze slechts een korte pauze hebben ingelegd. Je kunt wel zaad gebruiken dat een kiemkracht van drie jaar heeft, maar de slaagkans is met een kiempercentage van 60 % vrij bescheiden. Dat betekent voor jou: als je op zaad zet, ontkiemt statistisch gezien elk tweede korrel niet, wat je oogstplanning onnodig ingewikkeld maakt. Het delen van de wortelstok is daarentegen zo betrouwbaar als een goede oude vriend.

De suikerwortel smaakt mild-zoet en doet qua aroma denken aan een mix van pastinaak en wortel. Wanneer je de wortel proeft, kom je een nootachtig profiel tegen, aangezien deze een suikergehalte van vier tot acht procent heeft. Je kunt hem rauw geraspt als verse component in je sla mengen of hem gewoon kort bakken om ervan te genieten als een knapperige snack. Wanneer je de wortel gekookt hebt, trek je de houtachtige vezelkern in het midden er gewoon af, want meer werk kost dat kleine stukje hout je niet.

Muisjes beschouwen je suikerwortel als een bakkerij met nachtdienst. Als je de wortels in de grond laat zitten, eten knaagdieren ze vaak in één enkele nacht voor je op. Je vindt dan alleen nog een leeg gat op de plek waar je schat eigenlijk zou moeten groeien. Deze kleine dieven houden zo van de zoete smaak dat ze een hele plant binnen een middag of een nacht volledig laten verdwijnen. Als je de wortels in plaats daarvan in boter kookt, krijg je volgens de Engelse tuinman John Worlidge uit het jaar 1675 het zoetste, witste en aangenaamste van alle groenten. De plant heeft na deze ontdekking een lange pauze ingelaten. Ze was voor driehonderdvijftig jaar in vergetelheid geraakt, hoewel ze eigenlijk veel zoeter is dan haar reputatie.