Skirret erfolgreich uprawiaj

skirret potrzebuje w pełni nasłonecznionego miejsca w Twoim ogrodzie oraz głębokiej, luźnej gleby. Jeśli słońce obdarzy ją wieloma godzinami dziennie, rozwinie ona niezbędną energię do bujnego wzrostu. Otrzymasz silną roślinę o wysokości końcowej 100 cm, jeśli zapewnisz jej to jasne stanowisko. Ponieważ korzenie wnikają bardzo głęboko w ziemię, musisz szczególnie luźno przygotować glebę. Jeśli podłoże będzie zbyt twarde lub kamieniste, korzeń zaplącze się podczas próby znalezienia drogi w dół. Zaoszczędzisz sobie męczących prób zbiorów i otrzymasz prosty, soczysty korzeń, jeśli zostawisz jej niezbędną objętość pod powierzchnią. Roślina rośnie w górę niczym mały krzew, zacieniając przy tym wszystko, co czai się bezpośrednio obok niej na ziemi.

Najlepiej posadź skirret jako gotową sadzonkę do ziemi. Jeśli zamiast tego zaczniesz od nasion, musisz rozpocząć już w lutym wewnątrz pomieszczenia, ponieważ kiełkowanie może trwać do 35 dni. Krótka kąpiel nasion w letniej wodzie przed siewem znacznie przyspiesza ten proces. Wysadź sadzonki między kwietniem a majem. Jeśli temperatura gleby wynosi od 8 do 20 °C, Twoja posadzona roślina niezawodnie wypuści pędy. Po posadzeniu mija od 14 do 28 dni, zanim pojawi się pierwszy wzrost. Zachowaj odstęp 30 cm w rzędzie. Między rzędami zostaw 40 cm miejsca. Jeśli zachowasz tę przestrzeń, korzeń otrzyma wystarczająco dużo miejsca na swoje wielkie przedsięwzięcie.

skirret potrzebuje dużo wody i bardzo wielu składników odżywczych do swojego Wzrostu. Jeśli będziesz ją cyklicznie dostarczać z dużą ilością dojrzałego kompostu, otrzyma energię, której potrzebuje jako roślina żarłoczna. Co kilka tygodni nawoź ją azotem, na przykład gnojówką z pokrzywy, aby Wzrost nabrał odpowiedniego tempa. Jeśli gleba będzie stale wilgotna, zapobiegniesz utracie przez roślinę ochoty do wzrostu z powodu pragnienia. skirret to prawdziwy odkurzacz na składniki odżywcze, który dosłownie wysysa je z gleby. Jeśli nie zapewnisz jej tego zapasu, stanie się raczej ozdobą niż pożywnym korzeniem.

skirret jest gotowa, gdy liście na górze zwiędną. Jeśli poczekasz na ten moment, od października do grudnia wyciągniesz pierwsze korzenie z ziemi. Kto zbiera zbyt wcześnie, ten wyjmuje ciasto z piekarnika zbyt wcześnie. Roślina potrzebuje czasu, aby stać się słodka, ponieważ dopiero gdy proces tworzenia cukru w korzeniu zostanie zakończony, smakuje naprawdę dobrze. Gdy przez grządkę przejdzie mróz, sprawi on, że korzenie staną się nawet słodsze. Możesz zbierać plony od października do grudnia, uzyskując około 150 g z każdej rośliny. Jeśli będziesz wyciągać tylko tyle, ile aktualnie potrzebujesz, przez całą zimę będziesz mieć świeże korzenie z ogrodu. Okres zbiorów trwa jeden miesiąc. Po całkowitym cyklu uprawy wynoszącym 7 miesięcy następuje czas pierwszych zbiorów, przy czym sadzenie odbywa się dopiero sześć miesięcy przed tym punktem startowym. Jeśli nie usuniesz rośliny całkowicie zimą, wiosną po prostu ponownie wypuści pędy.

Skirret jest całkowicie mrozoodporna i po prostu czeka na ciebie w ziemi, gdy temperatury spadają. Jeśli nie wykopiesz jej całkowicie zimą, pozostanie bezpiecznie jako uprawa zimowa na grządce. Zbierzesz dojrzały korzeń, jeśli wyjmiesz go dopiero wiosną, zamiast usuń już teraz. Roślina wytrzymuje w otwartym terenie temperatury do -18 °C. Jeśli uprawiasz ją pod folią lub w tunelu, chroni cię to przed nieco ekstremalniejszym mrozem do -19 °C. Pod agrowłókniną lub w szklarni przetrwa nawet uszkodzenia mrozowe do -21 °C. Kosz z drutu wokół rośliny ochroni ją przed zamarznięciem, gdy gleba stwardnieje. Jeśli dodatkowo rozstawisz w ogrodzie pułapki na myszy, zapobiegniesz wykorzystaniu korzeni przez gryzonie jako zimowej przekąski. Skirret jest cierpliwym gościem na twojej grządce, dopóki zostawisz jej miejsce.

Musisz zapewnić skirret trzyletnią przerwę w uprawie na tym samym miejscu. Jeśli posadzisz roślinę zbyt wcześnie w tym samym punkcie, ryzykujesz utratą plonów z powodu jednostronnego wyczerpania gleby lub szkodników. Skirret należy do rodziny selerowate i jest żarłoczną rośliną, co oznacza, że swoim głodem na składniki odżywcze porządnie drenuje zasoby gleby. Jeśli zignorujesz to wysokie zapotrzebowanie, Twoja gleba pozostanie dla następnej generacji wyczyszczona jak świeżo umyta parkiet taneczny. Zamiast słodkiej obfitości, zbiorzesz wtedy tylko małe, bezsilne korzenie. Aby umożliwić ciągłą uprawę bez tych przerw, najlepiej zaplanuj to z czterema oddzielnymi podobszarami w swoim ogrodzie. Jeśli tak podzielisz swoje grządki, możesz pozwolić, aby rodzina selerowate przemieszczała się przez ogród w rotacji, nie wymagając od jednego miejsca ciągłej regeneracji. Myślałem kiedyś, że można po prostu kontynuować po jednym sezonie upraw, ale gleba nie wybacza takiego egoizmu.

Nie rozmnażasz skirret nie przez nasiona, lecz poprzez podział jej korzenia. Jeśli jesienią lub wiosną odetniesz silny fragment korzenia i posadzisz go ponownie, zapewnisz sobie najbardziej niezawodne rozmnażanie. Jedna roślina dostarczy Ci jako plon dziesięć do piętnastu białych skirret. Gdy te części trafią z powrotem do ziemi, po prostu będą dalej rosły, jakby miały tylko krótką przerwę. Możesz wprawdzie używać nasion o zdolności kiełkowania wynoszącej trzy lata, ale przy wskaźniku kiełkowania na poziomie 60% szansa powodzenia jest raczej skromna. Oznacza to dla Ciebie: jeśli postawisz na nasiona, statystycznie co drugie ziarno nie wykiełkuje, co niepotrzebnie komplikuje Twoje planowanie zbiorów. Podział korzenia jest natomiast tak niezawodny jak dobry stary przyjaciel.

Skirret ma ma delikatnie słodkawy smak i aromatem przypomina mieszankę, jaką mają pasternak oraz marchew. Gdy spróbujesz korzenia, poczujesz orzechowy profil, ponieważ zawiera on od czterech do ośmiu procent cukru. Możesz ją zetrzeć na surowo i dodać jako świeży składnik do swojej sałaty lub po prostu krótko podsmażyć, aby cieszyć się nią jako chrupiącą przekąską. Gdy ugotujesz korzeń, po prostu odciągniesz zdrewniały rdzeń w środku, bo to małe kawałek drewna nie sprawi Ci większej pracy.

Myszy traktują twoje skirret jak cukiernię pracującą na nocną zmianę. Jeśli zostawisz korzenie w ziemi, gryzonie często zjedzą je ci w ciągu jednej nocy. Znajdziesz wtedy tylko pustą dziurę w miejscu, gdzie twój skarb powinien właściwie rosnąć. Ci mali złodzieje tak bardzo kochają słodki smak, że potrafią sprawić, iż cała roślina zniknie całkowicie w ciągu jednego popołudnia lub nocy. Jeśli zamiast tego ugotujesz korzenie na maśle, według angielskiego ogrodnika Johna Worlidga z 1675 roku otrzymasz najsłodsze, najbielsze i najbardziej przyjemne ze wszystkich warzyw. Po tym odkryciu roślina zrobiła sobie długą przerwę. Została zapomniana na trzysta pięćdziesiąt lat, mimo że w rzeczywistości jest znacznie słodsza, niż głosi jej sława.